Najważniejszym elementem słonecznych systemów zasilania są moduły fotowoltaiczne. Są to urządzenia służące do przemiany światła słonecznego bezpośrednio na energię elektryczną. Podstawowym elementem modułu jest ogniwo fotowoltaiczne. Składa się ono z płytki z półprzewodnika posiadającej złącze P – N (positive – negative). W strukturze takiej występuje pole elektryczne (bariera potencjału). W chwili, gdy na ogniwo pada światło słoneczne, powstaje para nośników o przeciwnych ładunkach elektrycznych, elektron-dziura, które zostają następnie rozdzielone przez pole elektryczne. Rozdzielenie ładunków powoduje, iż w ogniwie powstaje napięcie. Po podłączeniu obciążenia (urządzenia pobierającego energię) następuje przepływ prądu elektrycznego

PV – to międzynarodowy skrót nazwy efektu fotowoltaicznego (PV=PhotoVoltaic), innowacyjnej technologii produkcji energii elektrycznej na bazie światła, promieniowania słonecznego.

Technologia fotowoltaiczna, określane międzynarodowym skrótem PV wytwarza czystą, darmową i nieograniczoną energię. Jak większość przełomowych rozwiązań również technologia PV (podobnie jak GSM, GPS czy UMTS) wywodzi się z technologii wojskowej, a pierwszym kosmicznym pojazdem zasilanym systemem PV był Sputnik 3 rosyjskiej agencji wojskowej w roku 1957. Zaletą technologii PV jest jej bezobsługowość, długa żywotność szacowana na ponad 30 lat, produkcja energii również w dni pochmurne oraz nieograniczona możliwość ich skalowania i zastosowania. Masowa produkcja systemów PV na świecie przyczyniła się do spadku cen tej technologii na przestrzeni 5 lat (2004-2009) o około 50%. Efektem powszechnej dostępności technologii PV, dotychczas stosowanej głównie w przemyśle kosmicznym, jest jej implementacja nie tylko w komercyjnych i przydomowych elektrowniach słonecznych ale również w autonomicznych, wyspowych i mobilnych systemach zasilania.